JAROCIN

Rozmawiał: Robert Kaźmierczak

Materiał ukazuje się dzięki uprzejmości Stowarzyszenia Jarocin XXI

Wypowiedź ze stycznia 2002

Paweł Karpiński: W Jarocinie byłem wtedy po raz pierwszy. (...) Władza traktowala wówczas muzykę rockowa jako pewnego rodzaju wentyl. Gdzieś trzeba było odpuścić, coś dać. Być może były to próby sterowania polityka kulturalna. Nie udawało się sterować ludami dojrzalymi, na przykład aktorami. Próbowano więc sterować młodzieżą. (...) Teza tego filmu była taka: Jest miejsce, gdzie następuje zespolenie przyjezdzajacych tam ludzi i tych, którzy występują na scenie. Oni chca tego samego, mówia to samo. To była taka oaza wolności w tym zniewolonym kraju. (...) W Jarocinie w 1982 r. nie było widoczne, ze wciąż obowiązywał stan wojenny, ale też ten film nie miał dotyczyć stanu wojennego. Miał być zapisem pewnego sposobu myślenia, powiedzenia, ze ci młodzi ludzie nie maja żadnej alternatywy. Jedyny moment, w którym sa szczęśliwi, to wtedy, kiedy maja swoja muzykę. Ta muzyka daje im radość życia, pokazuje, ze w tym poczuciu beznadziejnosci może być nadzieja.

Paweł Karpiński o Jarocinie i swoim filmie. Całość wypowiedzi dla R. Kaźmierczaka. Do odsluchania w Real Audio.